Bijzonder vind ik het als ik weer eens geconfronteerd wordt met de gevolgen van pijn.
Dit keer is het mijn hondje van 15 jaar oud. Hij bleef steeds meer liggen in zijn mand, wilde alleen nog maar kleine stukjes lopen, de speelsheid ging er steeds meer af en hij leek depressief. En ik dacht, tja dat krijg je als je ouder wordt.

Tot ik op een ochtend eens goed keek.

Is observeren zo moeilijk?

Het opstaan ging heel bewust, langzaam en zeker ook voorzichtig. Daar schrok ik van. Hij heeft pijn dacht ik. Vervolgens ben ik verder gaan observeren want de ene observatie legt de ander bloot omdat je focus verandert. Het eten ging ook voorzichtig, al het eten en de ‘snoepjes’ aan een dezelfde kant kauwen. Dus naar de dierenarts met ‘Wolf’ , hij kreeg pijnstillers en er werden de nodige tanden en kiezen getrokken. Na een week hadden we een weer een pup in huis met zijn 15 jaar. Op en af de bank, racen door het veld, geweldig! Maar ook confronterend. Wat kan pijn met je doen?

Is dat bij mensen veel anders?

Nou niet echt dus. Ouderen in instellingen blijken op een gegeven moment liever appelmoes en vla te willen eten. Daar wordt dan meestal gehoor aan gegeven want dat is makkelijk.. Nu blijkt uit een onderzoek dat dit vaak komt door pijn aan tanden en kiezen in de mond. Afgezien van dat dit verschrikkelijk is wat denk je dat het doet met je vitamine- en mineralen huishouding en je weerstand?

Vertel jij altijd alles?

Uit  ervaring weet ik, dat mensen niet alles zeggen uit zichzelf. Soms omdat het te confronterend is, soms omdat ze het zelf niet weten of zich schamen en soms omdat ze gewoon moe zijn. Ze hebben het al 100 keer verteld, zonder resultaat.
Toch is het belangrijk om tot de kern te komen, om eventuele onderliggende problemen boven water te krijgen.

Met hartelijke groet,

Hanneke Heij